Suzanne Hazenberg - De debutant

 Als je eigen plot zich tegen je keert !

 

'Ik kon eerst niet thuisbrengen wat ik zag,

maar toen werd het me ineens duidelijk

 en veranderde mijn bloed in ijswater.'

Een thriller schrijven over een thrillerauteur die ook nog eens de moeder is van een tiener met een dubbele moord op zijn geweten... 'Is dat idee niet een beetje over de top?' vraag je je af als je de eerste bladzijden in De debutant leest. Maar al gauw raak je in de ban van hoofdpersoon Ymke die haar ontwrichte leven op de rails probeert te krijgen. Niet alleen zij maar ook haar drie andere kinderen voelen zich schuldig aan het vergrijp van Dylan die nu in een TBS-kliniek wordt behandeld. En vader Andy heeft last van een vertrouwensbreuk die ernstig genoeg is om de echtscheiding aan te vragen. Dat laatste is dan weer aanleiding voor de kinderen om hun moeder te overladen met verwijten. Met andere woorden: op enkele maanden tijd verliest Ymke alles wat haar lief is.

Alles? Ach, er kan altijd nog wat ellende bij! Sympathisanten van de slachtoffers van haar zoon bezorgen haar uiterst onprettige verrassingen waardoor de stress wordt opgevoerd. Maar zijn zij het wel die hier achter zitten of heeft iemand anders het op haar gemunt? Sinds haar thriller in de belangstelling staat en ze haar collega-auteurs heeft leren kennen, neemt die twijfel toe. Steeds meer feiten wijzen op een escalerende situatie die hoogst bedreigend voor haar is.

© Pixabay

In snel op elkaar volgende scènes die het tempo strak houden, ontvouwt zich een boeiend en spannend plot. Hoewel alleen Ymke's karakter goed wordt uitgewerkt, krijg je dankzij vinnige dialogen toch enige hoogte van de nevenpersonages. En door de laconieke verstelstijl wordt het hoofdpijnleven van de onfortuinlijke moeder-schrijfster verteerbaar gehouden. Van deze snelle whodunnit mag je niet teveel psychologische diepgang verwachten. Toch weet Suzanne Hazenberg net voldoende beschouwing in te brengen om haar karakters een ruggengraat te geven. Hierdoor kunnen lezers zich buigen over begrippen als 'macht en onmacht', 'terecht of onterecht schuldgevoel', 'de eenzaamheid die bedreiging met zich meebrengt', 'de verwarring die zich van je meester maakt als je niet meer weet wie je kan geloven, zelfs al gaat het om mensen die je twintig jaar lang dacht te kennen'...

De debutant is een prima uitgewerkt, geloofwaardig, onderhoudend maar niet al te lang beklijvend boek. De gedurfde opzet van 'een matroesjka met thrillerpoppetjes' stoort nergens. Dit recept werkt dankzij de band tussen de plotspelers en het knipogend neerzetten van het schrijversmilieu. Voor wie van pageturners houdt is deze fictie een smakelijke hap... al zou ik in hun plaats de rode wijn en het gebraden vlees aan mij voorbij laten gaan!

Quotering: ***

Uitgegeven bij Ambo Anthos - 2015
 

Ilse Ruijters - Later als ik dood ben

TBS-ers zijn meer dan hun dossier !

 

 

'Was het niet belachelijk dat ik de enige die ik dichterbij liet komen,

een man was die gevangen zat.'

In een TBS-kliniek op zoek gaan naar je identiteit, is een heftig gegeven. Wanneer Elin ontdekt dat het - althans in materiële zin - gespreide bedje waarin ze opgroeide op een valse bodem stond, neemt ze een drastisch besluit: ze solliciteert naar een baan in een gesloten instelling voor psychisch gestoorde criminelen. Daar balanceert ze in een spanningsveld dat gevoed wordt door verkrachters en moordenaars met anti-sociale stoornissen. Alleen in deze omgeving kan ze zich een beeld vormen van haar vaders persoonlijkheid. Wie van de cliënten lijkt op haar verwekker? De kinderaanrander of misschien de bruut met het te korte lontje? De ene optie is al gruwelijker dan de andere. En ze wil nog meer. Om achter zijn naam te komen en de exacte feiten waarvoor hij veroordeeld is, moet ze professionele grenzen overtreden. Dat riskante gedrag is de motor van de spanning in Later als ik dood ben.

Ilse Ruijters heeft zich prima ingeleefd in deze niet-doordeweekse karakters. Arthur, de sadist met een ongezonde voorkeur voor kinderen, heeft de angstaanjagende charme van Hannibal Lecter in Silence of the Lambs. Omdat sommige psychopaten in staat zijn hun wreedheid tot een soort kunstvorm te verheffen, fascineren ze ons en brengen ze ons uit evenwicht. Van Rem, de man met een heel ander anti-sociaal gedrag, kun je wel echt houden. Hij is zorgzaam en beschermend maar anderzijds zit hij niet toevallig in deze kliniek. Toch nemen Elin en Rem de ontroerenste bladzijden van dit boek voor hun rekening. Dat zijn alinea's die de diepste behoeften van de mens tevoorschijn halen. 

TBS-ers zouden 'de verpersoonlijking van het kwaad zijn'. Dat is meestal de teneur in de samenleving. Rem en de zwakbegaafde Eddy bewijzen het tegendeel. Ilse Ruijters nuanceert en doorprikt het zwart-wit denken. Daarvoor gebruikt ze ook de omgangsvormen van niet-criminele personages. Een scherpe scheiding tussen goed en slecht bestaat niet. Deze schrijfster heeft een dwars verhaal willen vertellen, een verhaal dat kortzichtigheid en vooroordelen weerlegt.

De vragen benoemen die deze TBS-wereld én de persoonlijke ruimte van Elin oproepen, zou spoilers opleveren. En lezers kunnen best voor zichzelf denken. Met Later als ik dood ben heeft Ilse Ruijters een interessante opvolger van haar gelauwerde debuut geschreven. Daarom is het ook jammer dat haar vertelstijl niet altijd op het niveau van De onderkant van sneeuw staat. In plaats van een vloeiend geheel te vormen, zit er haast in deze tekst, worden er te vaak sprongetjes gemaakt die je de indruk geven van afgehaspelde, slordige scènes of niet goed op elkaar aansluitende situaties. Ook de ontknoping is, qua recherchewerk, niet erg overtuigend. Uit deze plaats delict zouden andere (forensische) conclusies naar voren moeten komen.  

Als Elin de cirkel van het leven kan doorbreken, dan moet het ook mogelijk zijn voor deze getalenteerde schrijfster om weer aan te knopen bij het niveau van haar eerder werk. De tijd onder de arm nemen, is al een mooie aanzet! 


Quotering: ***½

Uitgegeven bij The House of Books - 2016

Hilde Vandermeeren - Scorpio

Het verraad van een roos !

 

'Dit was haar territorium,

haar anonieme koninkrijk van waaruit ze regelde wie wanneer zou sterven.'   

 

Als je, zoals Fabienne, suppoost bent in het Louvre, of zoals haar vriend Claude, portier van een luxewinkel, dan 'loop je het risico te sterven van verveling'. Om hun hartslag te kunnen voelen, dalen deze Parijse personages uit Scorpio clandestien af in het dodenrijk zoals je het ondergrondse gangenstelsel van de Franse hoofdstad zou kunnen noemen. Daar kom je niet allleen stinkende riolen met ratten tegen maar evenzeer talloze beenderen en schedels van 18de en 19de eeuwse overledenen waarvoor geen plek meer was op de overvolle kerkhoven van de stad.

Wie ook probeert de volgende dag te halen is Michael, een huurmoordenaar die het tunnelcomplex als vluchtroute gebruikt. In de 280km lange catacomben kun je makkelijk verdwalen of een instortend gewelf op je kop krijgen. Toch dreigt er nog groter gevaar. Toen hij onlangs een opdracht weigerde heeft hij de toorn van Dolores, de genadeloze manager van de moorden op bestelling, over zich afgeroepen. Dat moment van zwakte - of noem het 'de stem van het geweten' - heeft alles te maken met Lukas, het zoontje van Gaelle en Bernd. Hun zekerheden komen in een mum van tijd helemaal op de helling te staan. Na een traumatiserend moment thuis wordt Gaelle wakker in een psychiatrisch ziekenhuis waar ze overgeleverd is aan sceptische artsen en politiemensen. Maar de vroegere topatlete is een vechter.

Een muur van botten en schedels in de Parijse catacomben
© Marianne van Exel 

Scorpio is een langgerekte sprint tussen vluchtenden en achtervolgers waarbij het recht van de sterkste beslist over winst of verlies. In vergelijking met haar vorige boeken heeft de toon van Hilde Vandermeeren zich verhard. En zoals het past bij een regelrechte actiethriller heeft ze het verteltempo flink opgedreven. Vrij korte, filmische scènes en snel veranderende locaties houden de intrige op snelheid. De spanning, daarentegen, komt voort uit de machteloosheid van haar personages, het gevoel door iedereen verlaten te zijn maar ook uit het opvoeren van een astmatisch jongetje of de bikkelharde en onbenaderbare Dolores die zich in een safe house heeft verschanst en natuurlijk het op tijd en stond serveren van een cliffhanger.

Voor de liefhebber van stroomstoten en hartkloppingen is Scorpio een moeilijk weg te leggen boek. Maar de schaduwkant van een actieplot is dat het genre weinig gelegenheid biedt tot verdieping. Je kunt niet hollen en stilstaan tegelijk! Dat betekent dat de karakters vrij vlak blijven, geen ontwikkeling doormaken en dat maatschappelijke achtergronden weinig ruimte krijgen.

Die beperkte reflectiemarge wordt door de schrijfster wel goed benut. De attente lezer ziet in Scorpio een verhaal over licht en donker, over letterlijke en figuurlijke spelonken, over een parallelle - maar reële - wereld waarin alle grenzen van de moraliteit overschreden worden. Uit de catacomben kun je nog ontsnappen, het schimmenrijk van het kwaad laat je nooit meer gaan. 'Er zijn tientallen mensen die in opdracht van een of ander dierbaar familielid vroegtijdig op het kerkhof terechtkomen', kun je lezen. Zelfs een spijtoptant als Michael heeft voor de rest van zijn jaren een beladen ziel. En het etiket 'schuldige' kleeft niet alleen op wie het wapen hanteert.

De bijnaam van Michael is 'de kameleon',
het dier dat als overlevingstruc van kleur kan veranderen.
© JialiangGao

Deze Westvlaamse doet ook altijd iets moois met details. Hier is dat, onder meer, het moederdagknutselwerkje van Lukas, de blinde butler, een vlag die halfstok hangt en de genetisch geteelde roos met de uitzonderlijk lange doornen. Die laatste spiegelt niet alleen in de persoonlijkheid van Dolores maar roept ook het beeld op van tegenstrijdigheden in de aard van het individu. Het aantal bloeddorstige legerofficieren en sadistische dictators die elke dag een verse roos op hun werktafel hebben staan of poëzie schrijven, zou niemand te eten willen geven.

De gediplomeerde psychologe Hilde Vandermeeren weet ook dat gedrag altijd ergens vandaan komt. En daarbij zijn jeugdervaringen zéér bepalend. Aan de conclusie dat noch het goede, noch het kwade de wereld ooit zullen verlaten ontsnapt niemand.

Hoewel de auteur deze keer een ander stijlpad heeft genomen, herken je de constante in haar werk: ze is zo muurvast dat je de indruk krijgt dat het verhaal zichzelf vertelt! Die Gouden Strop-nominatie mag een keer verzilverd worden!


Quotering: ****

Uitgegeven bij Q - 2016
 

Simone van der Vlugt - Vraag niet waarom

Wie confrontaties aangaat zet stappen !

 

'Soms is stilte een beter pressiemiddel om iemand aan het praten te krijgen

dan een eindeloze reeks vragen.'

Ook in dit derde deel van de zéér onderhoudende Lois-trilogie beïnvloedt het persoonlijke het maatschappelijke en omgekeerd. Deze keer focust Simone van der Vlugt op het verband tussen een psychische stoornis, een emotioneel beschadigende opvoeding en gewelddadig gedrag. Daaraan wordt de verantwoordelijkheidsvraag gekoppeld: die van een zus voor haar broer, die van ouders ten opzichte van kinderen, die van de samenleving ten aanzien van zwakkere individuen. En net zoals in de vorige delen is Lois de betrokken rechercheur die zich in de harten van de lezers nestelt. Omdat ook zij een afwezige vader en moeder had, komt het innerlijke gevecht van de boosdoeners wel erg dicht bij. Aan de ene kant zou ze een arm om hen heen willen slaan en anderzijds moet misdaad bestraft worden...een realistisch en uitdagend gegeven!

© Pixabay

Sinds het begin van deze Lois-reeks maakt de schrijfster duidelijk dat het loont om je te laten bijpraten door echte speurders. Op deze manier voeg je originaliteit toe aan een beproefd genre en geef je je doelpubliek nieuwe weetjes mee. De ondervragingen, de instructies aan collega's in opleiding, de dialogen tussen politiemensen onderling... voelen erg waarheidsgetrouw aan. Overtuigende quotes zoals het citaat boven dit stukje of 'Daar begint rechercheren toch mee? Scenario's bedenken?' versterken de indruk dat je midden in de blauwe wereld staat. Bovendien krijg je inzicht in de vraag welk soort politiewerk resultaat oplevert. Dan kom je uit bij het opbouwen van een archief, computerprogramma's die je helpen om door het bos de bomen te zien, het interpreteren van feiten, dat mensenwerk is, en de psychologische expertise waarvoor de auteur psychiater Onno bedacht heeft. Onno kan daarbij in één moeite de emotioneel vastgelopen psyche van Lois onder handen nemen.

Simone van der Vlugt heeft weer eens bewezen dat de combinatie van huiswerk maken en een bovengemiddelde verbeelding voor uiterst prettige leesuren kan zorgen. Voor levendigheid, het juiste ritme en het in elkaar schuiven van structuuronderdelen ben je bij haar steeds aan het juiste adres. Je laten stilstaan en nadenken doet ze ook altijd. Bijvoorbeeld over hoe je jezelf harder kunt straffen dan justitie dat kan. En die pamperende Onno, Simone, bestaat die echt? Zo ja, graag adres en telefoonnummer in het volgende deel! Met of zonder zeilboot, dat maakt niet uit...


Quotering: ****

Uitgegeven bij Ambo Anthos - eerste editie  2014 - grote pocket 2016
 

Simone van der Vlugt - Morgen ben ik weer thuis

Achter de horizon wacht een ander leven !

 

'Rechercheren is niet altijd een kwestie van actief bezig zijn.'

 

Op het eerste gezicht lijkt Morgen ben ik weer thuis op een oog-om-oog-tand-om-tand-verhaal met een kind als inzet. De elfjarige Britt heeft niet alleen gescheiden ouders maar moet ook omgaan met de draaideurdelinquent die haar vader is. Wanneer ze na de turnles voor getalenteerden niet thuis komt, rinkelen de alarmbellen bij moeder en recherche. Omdat vader Roy achter gesloten deuren zit, valt de verdenking niet meteen op hem. Dat verandert wanneer hij ontsnapt blijkt te zijn.

Omdat een aparte vertellijn bedacht is voor het pad dat Roy en Britt volgen, krijgt de lezer de kans om een band op te bouwen met de verdachte en beetje bij beetje inzicht te krijgen in de relatie tussen vader en dochter. Morgen ben ik weer thuis is een roadmovie vol benauwende situaties die de dapperheid van een meisje en de zachte kant van een ijskoude crimineel te voorschijn haalt. Terwijl het jagende politieteam hen op hun vlucht door Nederland en Duitsland op de hielen zit, kleurt de invoelende rechercheur Lois Elzinga, die deze serie draagt, (Zie deel I: Aan niemand vertellen), nog steeds niet binnen de lijntjes en durft ze nog altijd haar eigen demonen niet onder ogen zien. Op een aantal momenten is zij de spiegel van wat Simone van der Vlugt heeft opgestoken van de veldrechercheurs Serhat Basoglu en Marco Visser die geholpen hebben om van Lois en haar collega's geloofwaardige personages te maken (Zie toelichting aan het eind van elk boek). Opmerkingen zoals het citaat boven dit stukje getuigen hiervan. Op die wachtmomenten last de auteur scènes uit het privéleven van Lois in. Daarbij valt het op dat ze, geheel in overeenstemming met haar jeugdervaringen, een zéér weifelende houding aanneemt tegenover een kandidaat-geliefde.


© Pixabay

Wat de psychologie van de karakters betreft zit je bij deze schrijfster altijd goed. In dit boek toont ze aan dat relaties niet éénduidig zijn. Kun je houden van een criminele vader? Kan een asociale man om zijn dochter geven? Mag die dochter blij zijn met eigenschappen die ze van hem geërfd heeft? Dat zijn vragen die je uit je comfortdenken halen. Bovendien heeft Simone van der Vlugt het Lois-personage bij dit vader-dochterthema betrokken. Ook de kordate politievrouw heeft een afwezige ouder die steken heeft laten vallen. Of ze de moed zal hebben dit emotionele laadje open te trekken zullen we zien in deel drie van deze vervolgreeks.

In deze Lois-kroniek is de combinatie van emotie en doordenkertjes een bindend element tussen de lezer en de fictieve bekenden die steeds meer aanvoelen als de vriendinnen met wie je een flesjes kraakt of de buurman die je uitnodigt voor een paar hardlooprondjes in het park. Nadat Aan niemand vertellen voor een indrukwekkende kennismaking heeft gezorgd, maakt dit mooi uitgebalanceerde tweede luik je nieuwsgierig naar de opvolger!


Quotering: ****

Uitgegeven bij Ambo Anthos - eerste editie 2013 - grote pocket 2016
 

Simone van der Vlugt - Aan niemand vertellen

Onbetrouwbare bondgenoten ! 

 

'De buitenwereld ziet wat ze wil zien:

een aantrekkelijke jonge vrouw, vriendelijk en behulpzaam.'

Toen Simone van der Vlugt, enkele jaren geleden, het besluit nam om een serie te gaan schrijven, heeft ze van bij de start de lat erg hoog gelegd. Hoe ver haar ambitie reikte zie je in Aan niemand vertellen, het eerste deel rond politievrouw Lois Elzinga. Om een geloofwaardig en goed gestoffeerd speurdersverhaal te kunnen schrijven verdiepte ze zich in een complexe psychische stoornis en nam ze twee teamchefs van de regionale recherche Noord-Holland Noord onder de arm.

Maar een fictieboek begint met een attractieve hoofdpersoon. Om haar in de verf te kunnen zetten plaatst Simone van der Vlugt het nuchtere professionele milieu van Lois tegenover de zwevende gefortuneerden uit de entourage van haar zus Tessa. Het snobisme van de aangetrouwde familie wordt trouwens erg gevat en vermakelijk verwoord. Bovendien heeft de schrijfster Lois en Tessa een emotioneel belastend verleden meegegeven. Wat de recherchevrouw betreft, zorgen een stoere buitenkant en een broos binnenste voor een interessant spanningsveld!

Als even voor Kerst het verminkte lijk van een jonge man gevonden wordt, gaat het team dubbele diensten draaien en weet Lois niet meer wat een sociaal leven is. Pas wanneer zich een tweede slachtoffer aandient, beginnen de gebundelde krachten iets op te leveren. Op dat moment doet de auteur een gedurfde zet: terwijl de politiemensen nog in het duister tasten, vertelt ze de lezer wie de moordenaar is en geeft de dader zelfs een doorslaggevende stem. Gaandeweg begrijp je het waarom van deze keuze. Ze heeft alles te maken met het tot leven wekken van een gecompliceerde geest die het plot aanstuurt.

Niet iedereen woont in een prettig hoofd!
© Pixabay

Aan niemand vertellen gaat over beschadigde vrouwen en hoe ze met die pijnlijke herinneringen omgaan. Allemaal nemen ze hun toevlucht tot vormen van vluchtgedrag. Soms is die noodoplossing alleen kwalijk voor henzelf, in andere gevallen ook voor de samenleving. 'Daar zat de ergste pijn': het feit dat de jongen die jarenlang deel heeft uitgemaakt van haar nachtmerries, haar niet eens had herkend,' zo laat Simone van der Vlugt de schuldige die tegelijkertijd slachtoffer is, naar zichzelf kijken. Dat ook Lois een geschonden ziel heeft, maakt haar ontvankelijker voor het correct uittekenen van dit daderprofiel. TBS biedt andere mogelijkheden dan doorsnee gevangenschap. In hoeverre een mens verantwoordelijk is voor zijn handelingen is een vraag die in dit boek een nieuwe dimensie krijgt. En in de marge van de grote lijnen blijft het beeld hangen van één van de meest tragische vriendschappen die je je kunt voorstellen.

Zoals we van haar gewend zijn oogt ook hier de stijl van deze schrijfster fris en scherp. Ze pakt je in met slimmigheidjes en gedegen research. 'Onderhoudend' is een understatement voor een boek dat je niet weg kunt leggen. Na het omslaan van de laatste bladzijde kun je alleen maar concluderen dat de psychologische misdaadromen een fascinerende invalshoek rijker is. Hoe Simone van der Vlugt dit perspectief verliteratuurt verdient een vet compliment! Lois heeft vast een portie smeuïge oliebollen over voor de vrouw die haar op sleeptouw neemt!  

Quotering: ****½

Uitgegeven bij Ambo Anthos - 2012 (eerste editie) - 2016 (grote pocket)
 

Marelle Boersma - Enkele reis

 Waar het gras niet altijd groener is...

 

 

'Ik staar naar de lampjes en hoop zo ontzettend

dat er iemand gaat schreeuwen dat ze gevonden is

dat het op bidden lijkt.

Vrienden die onder olijfbomen op het Portugese platteland een avondetentje delen, roepen een beeld op van vertrouwdheid en samenhorigheid. Misschien zelfs van iets onverwoestbaars. Deze scène is het vertrekpunt van Enkele reis. Nog diezelfde avond verdwijnt het dochtertje van Suus, de eigenares van de quinta die haar druk-druk-druk-leven in Nederland vaarwel heeft gezegd. Vanaf dan komen er barsten in de ‘eeuwige’ vriendschappen, verhardt de toon en maakt vanzelfsprekendheid plaats voor wantrouwen. De verwarring rond het zoek geraakte meisje wordt nog groter wanneer een ex opduikt, er een getuigenis is over een man die met een kind rondliep en iemand de contouren van een stelletje in de avondschemering heeft waargenomen. Zoektochten in de omgeving en recherchewerk leveren niets op. Langzaam kantelt het onderzoek: het slachtoffer Suus wordt uiteindelijk een verdachte.

 

Azenhas do Mar aan de Atlantische kust van Portugal
© Leoboudv

Enkele reis is losje gebaseerd op de zaak Maddie McCann, de Britse kleuter die verdween tijdens een vakantie in de Algarve. Ook toen werden de ouders ervan verdacht zelf de hand te hebben in de verdwijning. Maar waar het McCann-spoor dood loopt, gaat Marelle Boersma verder. Aan geen enkel personage zou je je lot toevertrouwen. Er zijn de kinderloze Camille en Juul, er is de doordrijver Niels, er is de too good to be true-tuinman Carlito en Anouk, het spraakgehandicapte zusje van Suus die misschien een rekening te verefferen heeft. En wat gezegd van Suus zelf? Als de speurders twijfelen aan haar verhaal, dan mag de lezer dat ook…toch?!

In haar tiende thriller heeft de door de wol geverfde schrijfster het hoofdpersonage in een emotionele achtbaan geplaatst. Haar machteloosheid, haar boosheid, haar paniekaanvallen, de tornado van onbeantwoorde vragen die door haar hoofd wervelt, zijn uitingen van gekmakend verdriet. 'Ik huil alsof mijn lichaam niets anders meer kan,' kermt Suus op een inktzwart moment. Het totale verlies van houvasten en van wat haar het dierbaarst is, draagt het verhaal. Toch is er ook de niet aflatende vechtlust. 'Ik heb pas verloren als haar lijkje gevonden is', hoor je haar zeggen. Daarnaast is er een subtiele lijn bedacht voor de relatie tussen de twee zussen. De beproeving van Suus is tegelijkertijd een loutering. En, Zorgenkind, de titel van het boek dat Anouk aan het schrijven is, krijgt een tegendraadse invulling. In deze psychologische thriller worden tal van verhoudingen op hun kop gezet!

De gele sterbloem...is niet alleen maar mooi!
© Pixabay

Enkele reis is een ingenieus spel van rookgordijnen en werkelijkheid, van hallucinaties en waarnemingen, van dromen en mysteries. Bovendien krijg je nog de les mee dat je beter een gesprek aangaat dan lastige situaties de rug toe te keren. Marelle Boersma schrijft nooit hetzelfde boek, telkens verplaatst ze haar perspectief en slaagt in haar opzet. Daarbij kan ze rekenen op haar dynamische en accurate taal. Dat zijn afdoende redenen om van haar tienjarig jubileum een feest te maken! Portugese olijfbomen en gele sterbloemen kunnen voor sfeer en animo zorgen;-)!

Quotering: ****

Uitgegeven bij De Crime Compagnie - 2015

De boeken van Marelle Boersma
 

Hilde Vandermeeren - Stille grond

 Zuivere zielen !

 

 

'Carol plantte het mes recht in het hart van het boek met de Leefdoelen...'

‘Auteurs houden het graag spannend voor hun lezers maar ook voor zichzelf. Om haar derde misdaadroman van frisse stof te kunnen voorzien, heeft Hilde Vandermeeren haar verbeelding naar Schotland gestuurd. Op het weg-van-de-wereld-eiland Skye vond haar geest een oprechte Anglicaanse priester en een leider van een sekte die een natuurgodsdienst op een misdadige manier uitdraagt.

Beide mannen kruisen het pad van Eve, een docente wiskunde met een onverwerkte ervaring die bijna zo oud is als zijzelf. Toen ze drie was verdween haar zusje Rosie die met Ruby een tweeling vormde. Omdat het politieonderzoek enkel doodlopende sporen opleverde, bleef de familie met veel vragen achter en kon ze niet aan het rouwproces beginnen. Dertig jaar later vindt dominee Donald Cunningham een mysterieuze bekentenis in het biechtboek van zijn kapel. Met al de kracht en de woede die ze in zich heeft, grijpt Eve deze strohalm vast. Ooit moet de waarheid boven water komen en daar zal zij voor zorgen. Maar de goeroe van De God van het Licht gaat tot het uiterste om zijn luguber koninkrijkje veilig te stellen.

Het Schotse eiland Skye waar het verhaal van 'Stille Grond' begint...
© Viator

Het leven in de sekte, het ideeëngoed, de terminologie en de werking van het machtsmechanisme zijn overtuigend neergezet. 'Om de harmonie in de kosmos te bewaren moet de aarde gezuiverd worden van onreinen', zo orakelt het brein achter de gemeenschap. Kyle Crawford laat zich ‘de Vader’ laat noemen maar vult dat begrip op geheel eigen en gestoorde wijze in. Hij is een gewetenloze manipulator die misbruik maakt van onzekere mensen die het handig vinden als er voor hen gedacht en gehandeld wordt. De meest tragische leden van deze gesloten groep zijn zij die niet konden kiezen: de kinderen. Jonge mensen die een gezonde leefomgeving missen, kunnen niet uitgroeien tot evenwichtige volwassenen.

Stille grond is een verhaal over vragen en antwoorden. Als je de nep-druïdenleider mag geloven, dan vind je een houvast voor je hele bestaan in zijn zelf ontworpen bijbel die hij Leefdoelen heeft genoemd. Toch begint er bij sommige volgelingen iets te knagen. Zij krijgen steeds vaker de indruk dat er meer vragen zijn dan antwoorden. Die twijfel zorgt voor conflicten en de angst om het meest dierbare te verliezen. Ook Eve wordt al jarenlang opgejaagd door vraagtekens. En die zijn groter dan de Sudoku-puzzels die ze als tiener, met een talent voor wiskunde, oploste. Net als andere personages heeft ze besloten om zich, dwars door de obstakels heen, een weg te banen naar het licht… zonder hoofdletter!

In Stille grond zijn er heel wat karakters in de war als het over hun identiteit gaat. Een aantal is verbonden aan ‘de Boerderij’ van ‘de Vader’, maar er is ook het thema ‘tweelingen en identiteit’. Omdat tweelingen door de buitenwereld als een eenheid worden gezien en elkaars spiegelbeeld zijn, hebben zij moeite met het ontwikkelen van een eigen ‘ik’. En als er een dramatische gebeurtenis plaatsvindt, zoals bij Rosie en Ruby, zijn de gevolgen bij de achterblijver bijzonder ingrijpend.

 

© Pixabay

Omdat de invalshoeken van Hilde Vandermeeren altijd ruimte bieden aan de gedachtengangen van de lezer, kan je in deze aanklacht tegen machtsmisbruik op basis van een geloofsleer een statement zien tegen de oprukkende moordmachine aan de rand van Europa. Kyle Crawford is niet de enige die het begrip ‘zuiverheid’ op een demonische manier invult.

Dit Schots-getinte verhaal vindt zijn plek tussen het mythische monster van Loch Ness en het echte monster in de menselijke ziel. Zoals steeds zijn inhoud en technische vormgeving bij deze schrijfster in bekwame handen. In Stille grond ligt geen bouwsteentje verkeerd. En het slot over de onuitwisbaarheid van vroege herinneringen, is een naklinkend orgelpunt!

 

Quotering: ****½

Uitgegeven bij Q - 2015

De boeken van Hilde Vandermeeren
 

Linda Jansma - Verbroken

Het dunne laagje dat beschaving heet !

 

 

'Ik heb geen keus,' zegt ze.

'Er is altijd een keus.'

Lezers gaan van boek naar boek en nemen de ideeën mee die schrijvers hen hebben aangereikt. Op dit moment klinken de autobiografische beschouwingen van Henning Mankell in het pas verschenen Drijfzand nog na... Daarin stelt hij dat de term 'beschaving' vaak een dekmantel is voor het plegen van misdaden. Je kunt daarbij denken aan het oude Griekenland (waar de democratie werd uitgevonden) dat een slavenstaat was, aan de onderdrukking in overzeese kolonies of aan het morele gelijk dat een terreurgroep als IS claimt.

Dat laatste voorbeeld is de schakel met de nieuwste thriller van Linda Jansma. In Verbroken voert ze personages op die tegen de achtergrond van moslimextremisme tot het uiterste gaan. Centrale figuur, Mara, is een ethische hacker, iemand die met de toestemming van netwerkeigenaars op zoek gaat naar zwakke plekken in hun systemen. Wanneer ze een opdracht uitvoert voor de Dutch Broadcasting Group en vaststelt dat er iemand van daaruit ingebroken heeft in het communicatieweb van de Rotterdamse haven, slaat de schrik haar om het hart. Veel tijd om de criminele daad aan te kaarten krijgt ze niet. Omdat haar tegenspeler een hoogbegaafde inbreker is, wordt ze vrijwel meteen met de rug tegen de muur geplaatst. Zijn entourage weet bovendien haar allerzwakste plek te vinden. Ze lijkt te moeten buigen voor een overmacht die haar voor een zéér immorele kar probeert te spannen. En toch heeft ze een keuze, zij het een bijna onmogelijke. Mara moet kiezen tussen de levens van haar kinderen en die van duizenden medemensen. Gesteund door haar schaakmaatje Rudy zal ze proberen om een meesterzet te plaatsen.

© Dagmar D'Surreal

In Verbroken maakt de schrijfster gebruik van elementen uit de actualiteit: radicalisering uit frustratie en de behoefte om bij een groep te horen die je gevoel voor eigenwaarde voedt, gedragsveranderingen binnen een religieus-gemengd huwelijk, slachtoffers van Westerse militaire interventies die ons de rekening presenteren...

Twee sterke maar diep gekwetste vrouwen komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Hoewel de Nederlandse met de Hebreeuwse naam Mara en de Nederlands-Iraakse Imara de oorsprong van hun namen en daarmee een stuk van hun geschiedenis delen, hebben internationale ontwikkelingen de bruggen tussen hen opgeblazen. Individuen zijn vaak de speelbal van machten waar ze geen enkele vat op hebben. Dan wordt het politieke persoonlijk en het persoonlijke politiek. Maar zijn mensen ook in staat om vicieuze cirkels van geweld te doorbreken? 


© Sarah

Verbroken is een verhaal over pijn en onmacht, over vooroordelen en simplistisch denken, over al dan niet toegeven aan wraakgevoelens, over keuzes en lotsbestemming, over de betekenis van 'hard' en 'zwak' en god als verzinsel of houvast. Het krachtige motto 'All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing', zet je aan tot nadenken en laat je in gedachten de plaats van Mara innemen. Maar net omdat er zoveel uitdagende stof in zit, blijf je een beetje op je honger zitten. De auteur heeft er duidelijk voor gekozen om vaart te laten primeren op verdieping. Vooral het langs elkaar heen schuren van Mara en Imara, wat hen scheidt en verbindt, het spiegelen van grote ontwikkelingen in het hoofd van kleine mensen, had tot meer literatuur kunnen leiden!

Anderzijds toont Verbroken aan dat Henning Mankell niet altijd gelijk heeft. Op één van de pagina's van Drijfzand zegt hij dat 'kennis goed is voor je nachtrust'. Zowel wat de invalshoek als de spanning betreft, spreekt Linda Jansma hem resoluut tegen.


Quotering: ***½

Uigegeven bij De Crime Compagnie - 2015

De boeken van Linda Jansma

Kim Moelands - De vrouw in de spiegel

 Liever een wortel dan vla !

 

 

'Het verschil maken, die druppel op die gloeiende plaat zijn,

dat is wat ze wil.'

 

De kunst van het thrillerschrijven is het oproepen van mysteries en die aan de hand van boeiende karakters naar een originele ontknoping sturen. In De vrouw in de spiegel trekt Kim Moelands keurig haar rookgordijnen op: de man met de hond die geen dierenliefhebber is, een geheimzinnig huis, een Hannibal Lecter-adept die kickt op een machtspelletje met de boevenvangster, het verleden van rechercheur Tess... Om één van de personages ligt zelfs een sluier die je niet als dusdanig herkent. Een misdaadauteur neemt nu eenmaal graag een loopje met de lezer. En die laatste heeft niets liever!

In haar derde thriller gaat de schrijfster vol voor haar personages, hun typische trekjes maar vooral hun diepere identiteit. Zo is er Elisabeth, een vrouw met een pijnlijk verleden die steeds meer de controle over haar leven verliest. Ze is de ex van Jaap, een botte, egocentrische kerel die zijn bestuursfunctie bij het voedingsbedrijf Latté is kwijtgespeeld. Daarnaast is er nog Antoine, de aalmoezenier die in zijn zoektocht naar puurheid vooral duisternis vindt en zich van god verlaten voelt. Ook van politievrouw Tess krijg je allerlei gezichten te zien.

Wanneer vergiftigde toetjes van Latté slachtoffers maken, gaan de alarmbellen rinkelen bij de rechercheploeg. Vooral Tess, bij wie 'het gevoel smeekt om voorrang boven het verstand', gooit alles wat ze heeft in de strijd. De aanwijzingen die het onderzoek oplevert, wijzen allemaal in de richting van Jaap. Toch weet je als geoefende lezer dat er nog wel iets uit de mouw van de illusionist(e) komt. Aan het eind wacht een zeer originele climax die je doet beseffen dat de auteur je heel subliem om de tuin heeft geleid! Deze vondst werpt bovendien een interessant licht op de taak die de rechter te wachten staat!

Met heerlijke toetjes kan er iets engs gebeuren...
© Allrecipes_Ali 

Omdat hij economische belangen laat primeren op maatschappelijke, blinkt Boon, de bedrijfsleider van de zuivelfabriek, uit in verbloemende taal en doofpotacties. Het siert de auteur dat ze een kritische vinger aan de pols van de samenleving houdt. Dat doet ze ook als het over de vereenzaming van ouderen gaat. 'De sociale zekerheid verandert steeds meer in een asociale onzekerheid die niet uit te leggen valt', zo klinkt het.
Kim Moelands heeft het ambacht geleerd door het schrijven van haar autobiografische non-fictieboeken. Als je overstapt op fictie zoek je naar een complexere structuur, nog meer verbeelding, diepgang en taalgevoel. Op dit pad heeft ze flinke stappen gezet. Je voelt dat het creatieve proces van De vrouw in de spiegel haar helemaal in bezit heeft genomen. En wedden dat, voor het baasje van Balou, de hoofdstukken over de basset hound de meest pijnlijke waren om te beleven? Bovendien hoop je dat Kim de vraag 'Waarom hebben ziekenhuizen toch altijd te weinig parkeerplekken?' nooit meer hoeft te stellen. Niet alleen romanpersonages horen echo's uit het verleden...

Dat ze stijlvaster is geworden blijkt, onder meer, uit rake beschouwingen:
'Het gros van de menselijke handelingen vloeit immers voort uit ervaringen uit het verleden die met stok zijn gestraft of met wortel zijn beloond. Uiteindelijk wil iedereen zoveel mogelijk wortels verzamelen.'
'Het geluid van een celdeur is schraal wisselgeld voor het leven van een mens, maar het is in elk geval iets wat raakt aan genoegdoening.'
Tot de allerbeste passages horen trouwens de opgevoerde demonen (de hand die geen hand is!) van Elisabeth en de vertwijfeling van de priester. Er is niets mis met stilstaan in een thrillerverhaal!

Toch was het, stilistisch gezien, op de eerste bladzijden een beetje bang toekijken toen teveel, té korte zinnen elkaar opvolgden. Maar al gauw geraakte de schrijfster in de flow van de gebeurtenissen, een onderwatertechniek die ze niet meer losliet.

Basset hound: lange oren, korte poten
 © Petruss

De vrouw in de spiegel heeft een listig plot, loopt over van gevatte taal en flitsende dialogen, brengt vaart maar ook stilte waar het past. De verhoren op het politiebureau worden scherp en intelligent gevoerd. De replieken van boef Charlie - alias Hannibal Lecter uit The Silence of the Lambs - zijn heerlijk treiterig. Dit karakter gaat bovendien net als Tess mee naar een vervolgboek. Stof en open vragen genoeg... En waarom de geestelijke en zijn worsteling met god en het biechtgeheim geen uitgebreidere rol geven??

Om al deze redenen geldt het Tess-citaat boven dit stukje ook voor Kim Moelands. En zowel over de politievrouw als over Kim mag je zeggen dat het om een flinke plens op de gloeiende plaat gaat! Anders gezegd: een vezel- en vitaminerijke wortel voor allebei!


Quotering: ****½

Uitgegeven bij Bruna - 2015

De boeken van Kim Moelands